Ik schaam me wel vaker om mijn uiterlijk en om mijn conditie. Maar nog nooit zo hard als vandaag. Vandaag liep ik de Nightrun in Ieper en ik was één van de laatste.

Waarom ik me zo hard schaam na de Nightrun te Ieper Dat ligt voor het grootste deel aan het feit dat ik waarschijnlijk een blessure heb aan mijn scheenbeen. Waarvoor ik binnenkort naar de dokter ga. Maar ik kan het niet alleen daarop steken. Meer dan ¾ van de wedstrijd heb ik gewandelend omdat ik buiten veel pijn aan mijn scheenbeen ook een super slechte conditie heb.

Waarom ik me zo hard schaam na de Nightrun te Ieper

Nog niet aan de helft van de wedstrijd na een minuutje of 5 had iedereen me voorbijgestoken en kon ik geen enkele loper meer zien in de wijde omtrek. Dat voelde slecht, heel slecht. Het voelde als een slag in mijn gezicht. Om steeds als enige bij de mensen te passeren die het verkeer regelen. Super ver achter op de rest. Niet veel later kwamen de eerste van de tweede ronde me voorsteken en ik dacht whatt?!. Hoe kan hij er nu al zijn? Dan zag ik de tweede en de derde en daarna zag ik de grootste groep van de tweede ronde. Ik schaamde me zo hard. Ik kon wel neervallen.

Heel erg nerveus voor mijn eerste loopwedstrijd ooit

En ik weet dat het nergens voor nodig is. Of misschien wel. Ik weet dat ik eigenlijk zo trots zou moeten zijn op mezelf. Gewoon om het feit dat ik dit een jaar geleden nooit had gedacht. Een jaar geleden had ik nooit gedacht dat ik vrijwillig een loopwedstrijd zou lopen. Nooit had ik gedacht dat ik ging betalen om te kunnen lopen. Maar vandaag gebeurde dat wel. Ik ben zo trots dat ik me heb ingeschreven, dat ik een stukje heb gelopen, maar toch schaam ik me nog zo hard. Ik weet dat deze herinnering voor eeuwig en drie dagen in mijn gedachte zal zitten.

 

Wanneer voelde jij voor het laats beschaamd?