Vandaag loop ik mijn eerste loopwedstrijd. Ik kan jullie niet vertellen hoe nerveus en bang ik ben tegelijkertijd. Ik zo nerveus omdat ik helemaal niet weet hoe zo’n wedstrijd in zijn werk gaat.

Ik weet dat ik niet voldoende getraind ben. Vandaag loop ik namelijk de 6 km en ik kan er zelf nog geen 3 lopen. Maar ik weet dat het allemaal goed komt. Desnoods wandel ik de helft.

Ook ben ik bang omdat ik nog steeds last heb van mijn scheenbeen. Door dat stomme scheenbeen verliep mijn training ook al helemaal niet zoals gewenst. Hopelijk gooit het vanavond niet nog meer roet in het eten.

Heel erg nerveus voor mijn eerste loopwedstrijd  ooit

Bovendien ben ik nerveus omdat het de eerste keer is dat ik met een heleboel mensen loop. Normaal loop ik namelijk altijd in mijn eentje, weg van iedereen. Maar nu zal iedereen me zien, niet dat er iemand op me zal letten, maar toch iedereen kan me zien. Ik loop door de stad met een heel veel mensen. Hoe erg kan het zijn om te starten met zoveel mensen.

Toch ben ik opgewonden. Want hoe slecht ik ook bezig ben, hoe slecht mijn eetgewoontes ook zijn, hoe slecht mijn sportgewoontes ook zijn. Ik ga wel deelnemen. En dat is al heel wat meer dan wat veel mensen kunnen zeggen. Ik heb het initiatief genomen. Ik lig vanavond niet lui in mijn zetel. Ik ga vanavond lopen.

Hoe ging jouw eerste loopwedstrijd?