22 maart 2016. De dag die ik nooit zal vergeten. Een dag die heel België nooit zal vergeten. Als ik de datum nog maar hoor, krijg ik tranen in mijn ogen. Gewoon omdat het zo’n verschrikkelijke gebeurtenis was.

22 maart 2016, een dag die ik nooit zal vergeten

Bron: http://www.ja.be/actualiteit/sociale-media/de-kracht-van-muziek-na-22-maart.html

Ik weet nog, die morgen. Ik stond op, ik deed Facebook open net zoals elke dag. Dat is één van de eerste dingen die ik doe als ik beneden kom. En ik zag het staan. Live, zoals ze dat dan noemen, verslaggeving over wat er in Brussel was gebeurd. Ik denk zelf dat ik het de eerste seconde niet geloofde. Ik kon het niet geloven. In Brussel, dat kan toch niet.

22 maart 2016, een dag die ik nooit zal vergeten

Bron: http://o-sekoer.blogspot.be/2016/03/22-maart-2016-bxl.html

Toen bedacht ik me dat mijn broer die dag in Brussel werkte. Toen bedacht ik me dat het te ver uit elkaar lag, Brussels Airport en het gebouw waarin mijn broer werkt. Ik las meer updates, ik wou meer weten. Ik wou het misschien ergens snappen. Maar zoiets kan je niet snappen. Zoiets kan je niet vatten. Toch ben ik de hele dag aan mijn computer blijven zitten. Geen seconde van het scherm geweken.

22 maart 2016, een dag die ik nooit zal vergeten

Bron: http://frankyaelbrecht.blogspot.be/2016/03/aanslagen-in-brussel-op-22-maart-2016.html

Ik moest die dag ook studeren. Maar ik kreeg geen leerstof in mijn hoofd. Het enige wat bleef hangen is hoeveel doden er waren gevallen, hoeveel gewonden, hoe de daders eruit zagen. Hoe het met iedereen ging en het vele medeleven op sociale media. Maar geen leerstof. Maar het moest. Want ik had 2 à 3 dagen later een examen. Ik moest en zou kunnen blokken die dag. Maar het lukte niet. Volgende dag beter. Toch was ik die dag nog tot 13 u aan mijn scherm geplakt.

22 maart 2016, een dag die ik nooit zal vergeten

Bron: http://www.beautyscene.nl/blogseditorial/159330/photo-diary-van-maart-wij-zijn-met-meer

Nu zijn we iets meer dan een jaar later. Nog steeds roept die aanslag nog zoveel emotie bij me op. Terwijl ik er niet bij was of geen vrienden kende die erbij waren. Maar toch. Toch zal ik die dag eeuwig blijven herinneren.

Hoe beleefde jij 22 maart?